هپاتیت C و راه های انتقال آن

یک عفونت ویروسی است که بر کبد تأثیر می گذارد. ویروس هپاتیت C از طریق تماس با خون آلوده منتقل می شود. عدم درمان به موقع، می تواند سبب آسیب جدی به کبد شود. بیماری زایی این ویروس به صورت هپاتیت C حاد شروع می شود که معمولاً در طی ۶ ماه پس از زمان قرار گرفتن در معرض ویروس بروز می یابد. هپاتیت C حاد در ۷۵ تا ۸۵ درصد افراد مبتلا، به هپاتیتC مزمن تبدیل می شود. اگر بیماری درمان نشود، می تواند در طول زمان به کبد آسیب جدی وارد کند. نارسایی کبدی و حتی نیاز به پیوند کبدی از جمله این آسیب ها هستند.

ویروس هپاتیت C می تواند تا ۳ هفته در خارج از بدن در دمای اتاق زنده بماند. تقریباً در همه موارد، این ویروس از طریق تماس با خون آلوده گسترش می یابد. دیگر مایعات بدن مانند ادرار، عرق و یا اسپرم، سطح بالای ویروس را برای انتقال عفونت به میزان قابل توجهی حمل نمی کنند. تماس مداوم با فرد مبتلا بدون تماس خونی، خطرناک نبوده و ویروس را منتقل نمی کند.

کارکنان بیمارستان ها و کلینیک های دندانپزشکی در معرض خطر بیشتری برای انتقال ویروس هستند. در این مراکز باید خون ریخته شده روی سطوح، بلافاصله و با استفاده از ضدعفونی کننده مناسب تمیز شود. استفاده از سرنگ یا سوزن های تزریق، انتقال از مادر به کودک حین بارداری و زایمان و تماس با خون آلوده حین انتقال خون یا سایر تماس های خونی می توانند سبب انتقال ویروس شوند.

با انجام آزمایش خون می توان ابتلا به هپاتیت Cرا بررسی کرد. داروهای تقویت کنده سیستم ایمنی مانند اينترفرون برای درمان این بیماری استفاده می شوند. عدم درمان به موقع، سبب آسیب های جدی مانند سیروز کبدی می شود.

ذکر این نکته نیز ضروری است که عطسه یا سرفه، ظروف غذا خوری مشترک، بوس کردن و شیر مادر بدون خونریزی از نوک سینه نیز ویروس را منتقل نمی کنند.

هپاتیت C

منبع:

Sissons, Claire. “Hepatitis C outside the body and other virus facts.” Medical News Today. MediLexicon, Intl., 17 Dec. 2017.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست